مطابق آمار تهيه شده توسط سازمان ملل متحد در ميان بلاياي طبيعي، سيل و طوفان بيشترين تلفات و خسارات را به جوامع بشري وارد آورده­اند، به گونه­اي كه تنها در يك دهه ميزان خسارات ناشي از سيل و طوفان بالغ بر ۲۱ ميليارد دلار در مقابل ۱۸ ميليارد دلار خسارات ناشي از زلزله بوده است. اين امر در كشور ما نيز صادق است و در اغلب سالهاي گذشته حدود ۷۰% اعتبارات سالانه طرح كاهش اثرات بلاياي طبيعي و ستاد حوادث غير مترقبه صرف جبران خسارات ناشي از سيل شده است. ضمن اينكه بايد توجه داشت به دليل بهبود روش­هاي ساخت و ساز و رعايت ضوابط و مقررات، ايمني سازه­ها و تأسيسات در مقابل خطراتي چون زلزله افزايش مي­يابد ولي متأسفانه روند طبيعي توسعه در كشورهايي نظير ايران باعث تخريب محيط زيست و منابع طبيعي شده و خسارات سيل مرتباً افزايش مي­يابد. رشد ۲۵۰ درصدي خسارات ناشي از سيل كشور در پنج دهه گذشته مؤيد اين مدعاست.

اگر چه بررسي طرح­هاي مهار سيلاب كه به صورت محدود و پراكنده در سطح كشور مطالعه و اجرا شده­اند، نشان مي­دهد يك راه حل مشخص و مطمئن براي كليه مناطق سيل گير وجود ندارد اما بديهي است پديده سيل عليرغم همه پيچيدگي­هايش قابل بررسي و مطالعه بوده و مي­توان در جهت مهار و كاهش خسارات آن و حتي بهره­برداري اقتصادي از سيل راه حل­هاي مناسبي جستجو كرد. بررسي­ها نشان مي­دهد كه حداقل نمودن خسارات جاني و مالي در حوضه­هاي سيل گير مستلزم اجراي برنامه­اي بهم پيوسته است كه در بر گيرنده تمامي ملاحظات لازم باشد. به عبارتي در مديريت بهم پيوسته سيلاب، براي منابع آب و اراضي موجود در حوضه رودخانه، طوري برنامه ريزي انجام مي­گيرد كه از اين منابع بيشترين استفاده ممكن حاصل گشته و در عين حال در هنگام وقوع سيلاب، كمترين خسارات جاني را به همراه داشته باشد.

بر اين اساس، برنامه ريزي و انجام اقدامات جامع جهت پيشگيري و كاهش خسارات سيل در قالب طرح­هاي مطالعاتي و اجرايي مديريت بهم پيوسته سيلاب از اهميت بسزايي در راستاي دستيابي به اهداف توسعه پايدار برخوردار مي­باشد.

در این گزارش سعی شده است تا اطلاعاتی پیرامون مطالعات انجام­شده در زمینه سیلاب در ایران و دستاوردهای آن گردآوری و ارائه شود.